Waterman Francja

English version below

W 1883 roku, wkrótce po tym, jak udoskonalił pióro wieczne, Lewis Edson Waterman stworzył firmę, która w ciągu paru lat stała się największą na rynku amerykańskim. Zachęcony tym sukcesem postanowił zdobyć rynki zagraniczne. Około 1900 roku powstaje fabryka w Kanadzie. W tym samym roku firma bierze udział w wystawie w Paryżu, gdzie zdobywa Medal of Excellence.

Kilka lat później prawa do sprzedaży na terenie Europy zakupił legendarny londyński sprzedawca artykułów piśmiennych Lawrence G. Sloan. W 1914 roku sprzedał on prawa do dystrybucji na terenie Belgii, Francji i francuskich kolonii Francuzowi Jules Isidore Fagard. Był on właścicielem firmy Jif. Branża artykułów piśmiennych doskonale funkcjonowała w latach 20-tych. Pióra Watermana sprzedawały się wyśmienicie, szczególnie te, które miały „koszulki” wykonane ze złota i srebra. I wkrótce stały się tym, co Francuzi określają mianem objets d’art.

Pióra amerykańskie z lat 1917-1929 i francuskie z lat 1924-1939

W 1926 roku Jules Fagard tworzy firmę Jif-Waterman i fabrykę, w której produkuje pióra Watermana. W następnym roku pojawia się szklany nabój, którego wynalazcą jest M. Perraud. W tym samym czasie powstaje pod Paryżem zakład, w którym produkowano atrament. Widać więc, że Jules Fagard podchodził poważnie i kompleksowo do swojego biznesu. Po jego śmierci kierownictwo firmą przejmuje jego żona i robi to z wielkim powodzeniem.

Po wojnie firma Waterman w Ameryce przeżywa ciężkie chwile i w 1954 roku zostaje ostatecznie zamknięta. Jej angielskie filie przejmują inne firmy. Pozostaje tylko firma Jif-Waterman, dzięki której słynna marka nie znika z rynku. W 1953 roku pojawia się, jeszcze w Ameryce, nowe pióro o nazwie C.F. (cartridge filler). Zostało ono zaprojektowane przez stylistę General Motors. W Ameryce już nie zdążyło odnieść sukcesu, ale w Europie jak najbardziej. Było jednym z najlepiej sprzedających się piór firmy Jif-Waterman. Oferowano je przez ponad 30 lat do 1985 roku.

Model C.F. z lat 1970-1981

W 1964 roku umiera pani Fagard. Jej córka Elsa Langran obejmuje kierownictwo firmy. Jednak ze względu na starzejące się kierownictwo firma zaczyna popadać w kłopoty finansowe i wykazuje straty. Przełom następuje w 1969 roku, gdy córka Elsy Francine Gomez zastępuje matkę. Nie miała ona stosownego do prowadzenia firmy wykształcenia, ale była zdecydowana i odważna. W dążeniu do jej naprawy kierowała się zdrowym rozsądkiem. Przede wszystkim przeniosła siedzibę firmy z luksusowego lokalu w okolicach Pól Elizejskich do skromniejszego w pobliżu Łuku Triumfalnego. Szybko rozprawiła się z panującym w firmie nepotyzmem i przerostem zatrudnienia w biurze, w którym zredukowała liczbę pracowników z 200 do 50 osób.

1986, Francine Gomez i Jan Paweł II

W 1971 roku Jif-Waterman zmienia nazwę na Waterman S.A. i nabywa prawa do logo firmy na terenie USA. W następnym roku staje się większościowym udziałowcem w firmie Waterman Canada i wykupuje prawa do logo firmy w Anglii, Wspólnocie Brytyjskiej i Azji. W momencie, gdy Francine Gomez obejmowała kierownictwo w 1969 roku, straty firmy wynosiły 600.000 dolarów rocznie. W 1975 roku sprzedaż podwoiła się, a zyski wynosiły 2,6 miliona dolarów rocznie.

Model Gentleman z lat 1986-1993

Oprócz C.F. pojawiły się nowe, eleganckie modele z najwyższej półki. Jednym z nich, z 1974 roku, był model Gentleman. Projekt i użyte materiały to dzieło wspólne Francine Gomez i Alain Carré. Opisane przez firmę jako pióro arystokratyczne i z dyskretną elegancją. Jego wykończenia były z laki lub metalowe, platerowane złotem lub srebrem. Cylindryczny kształt to klasyka. Nawiązuje on do antycznych kolumn. Prosty kształt, doskonałej jakości materiały i precyzja wykonania – zawsze tworzą coś, co można określić jednym słowem – elegancja. Chciałoby się powiedzieć – elegancja Francja.

Czy to przypadek, że firma Waterman otrzymała Medal of Excellence na wystawie w Paryżu? Gdyby chciało się jednym słowem scharakteryzować firmę Waterman, to chyba słowo „elegancja” jest najbardziej odpowiednie. I dotyczy to zarówno firmy amerykańskiej, jak i – francuskiej. Żeby to jednak lepiej zrozumieć, to wypada i inne firmy tak scharakteryzować. Cóż, w przypadku firmy Parker nasuwa się tylko jedno słowo – funkcjonalność. W przypadku firmy Sheaffer – stalówka, doskonała stalówka w formie i działaniu. Firmy niemieckie to doskonałe rzemiosło.

Zdjęcie piór przedwojennych pochodzi z książki A Passion for Pens, Pierre Haury & Jean-Pierre Lacroux , pozostałe – z książki Fountain Pens of the World, Andreas Lambrou. Zdjęcie Francine Gomez pochodzi z katalogu aukcyjnego Artcurial z czerwca 2010 roku.

English version

Waterman France

Having pioneered the first practical fountain pen in 1883, Lewis Edson Waterman formed his company and within a few years his pens reigned supreme in the USA. Conspicuous success at home encouraged Waterman to seek export markets. By 1900 a factory was built in Canada; and with European expansion in mind the company exibited in the Paris Exposition in that same year, winning the Medal of Excellence.

Some years later the European distribution rights were bought by Lawrence G. Sloan, an illustrious London stationer. In 1914 he sold the rights for Belgium, Fance and the French colonies to Jules Isidore Fagard, who had already estabished the the French Company Jif. From then on Waterman pens were sold in almost every country around the world. During the 1920s the pen industry prospered, with Waterman pens among the most popular. Some, beautifully designed with precious metal casing, soon became objets d’art.

American pens from 1917-1929 and french pens from 1924-1939

In 1926 Jules Fagard formed the company Jif-Waterman and established a factory to produce Waterman pens in France. The following year, a research worker, M. Perraud, invented the ink cartridge, consisting of a small glass tube with a cork stopper. During the same year, Jif-Waterman built a modern factory to manufacture ink near Paris. It seems that Jules Fagard knew well what he wanted. Mme Fagard headed the Company with cospicuous success after her husband’s death.

Following the Second World War, Waterman USA was unable to sustain the business and finally collapsed under unsuccessful management. The manufacture facilities shut down in 1954. With the decline of the American company Waterman England lost momentum. It was left to Jif-Waterman to continue with this famous trademark.In 1953a new pen called C. F. (cartridge filler) was announced. The penwas designed by a genaral Motors automobile stylist. The C. F. Is probably one of themost successful post-war Waterman products and continued to be offred for over 30 years, until 1985.

C. F. model from 1970-1981

Mme Fagard died in 1964 and was succeeded by her daughter Elsa Langran. Due to an old and top-heavy management, the business slowed down and was gradually decaying, with the balance sheets in deficit. A new chapter in the company’s history started in 1969 when Elsa’s daughter Francine Gomez, took the helm. She had no business education, but followed her common sense in reorganizing the company. The luxurious headquaters near the Champs-Elysées, Paris, were relinquished in favour of more modest headquarters on the unfashionable side of the Arc de Trimphe. The nepotism principle and heavy bureaucracy were abolished so that the head office staff was quickly reduced from 200 to 50.

1986, Francine Gomez and John Paul II

In 1971 Jif-Waterman changed its name to Waterman SA and aquired the trademark for the USA. The following year the company became a majority holder in Waterman Canada and bought the English rights over the trademark for Great Britain, the Commonwealth and Asia. When Francine Gomez took over in 1969, Waterman was losing $600.000 annually. By 1975, when Waterman went public, sales had doubled and profits were $2,6 million a year.

Gentleman model from 1986-1993

The Gentleman was a top-line model introduced in 1974 after four years research into design, line and materials by Francine Gomez and Alain Carré. Described by the company as an aristocrat with a rare and discreet elegance. Finishes were in metal or lacquer. Those in metal were silver or gold plated. Straight shape – it is classic. It refers to ancient columns. Straight shape, quality materials and precision craftsmanship always create something that can be described in one word – elegance.

Is it a coincidence that Waterman won the Medal of Excellence at the Paris Exposition in 1900? If you would like to characterize Waterman company with one word, then the word “elegance” would be probably the most appropriate one. And this applies to both the American and French companies. However, in order to understand it better, other companies should be characterized like this. Well, for Parker, there’s only one word – functionality. In the case of Sheaffer – nib, perfect nib, to be exact. German companies – excellent craftsmanship.

Pictures of fountain pens come from the following books: A Passion for Pens, Pierre Haury & Jean-Pierre Lacroux and Fountain Pens of the World, Andreas Lambrou. Photo of Francine Gomez comes from the Artcurial auction catalog from June 2010. Some parts of the text come from the book of Andreas Lambrou Fountain pens of the World.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s