Montblanc

English version below

Montblanc to najbardziej prestiżowa marka w historii pióra wiecznego. Nie jest to firma, którą cechowała szczególna innowacyjność. Ma na swoim koncie tylko jeden patent. Dotyczy on tłoczkowego systemu napełniania z mechanizmem teleskopowym. Różni się on trochę od tego używanego w piórach Pelikana. Wykorzystuje rozwiązanie z pióra bezpiecznego, a mechanizm teleskopowy umożliwia zasysanie większej ilości atramentu.

The Simplo Filler Pen Company, bo tak się początkowo nazywała ta firma, powstała w 1908 roku. I z tego okresu pochodzi najstarsze pióro Rouge et Noir. Było to pióro bezpieczne. Do czasu przestawienia się na system tłoczkowy w 1936 roku produkowano pióra bezpieczne (safety), zakraplaczowe (eyedropper), dźwigienkowe (lever filler) – przeważnie na eksport oraz przyciskowe (button filler).

Początki nie były łatwe i nic nie wskazywało na to, że firma przetrwa. Były kłopoty z kapitałem, wspólnicy zmieniali się, a niektórzy nawet okradali ją i uciekali do Ameryki. Jednak ci, którzy zostali i mieli decydujący wpływ, dobrze wiedzieli czego chcieli. Postawiono na produkcję dla klienta z najwyższej półki, najbardziej wymagającego. Pióra były wykonywane z najlepszych materiałów i z niezwykłą precyzją oraz dbałością o detale. Nie mniejszą wagę przywiązywano do marketingu, zdając sobie z tego sprawę, że nawet najlepszy produkt sam się nie sprzeda. Nie przypadkiem wybrano francuskie nazwy Rouge et Noir i Montblanc. Ten okres, a więc około 1908 roku, to był czas, gdy niemiecka elita z pogardą odnosiła się do swego rodzimego języka. Nawet najważniejsze ówczesne niemieckie odznaczenie „Pour le Merite” (W Uznaniu Zasług) było po francusku. Pióro Rouge et Noir nazwano tak, bo miało czarny ebonitowy korpus i skuwkę. Jedynie jej czubek był czerwony. Z kolei słowo Montblanc miało symbolizować niezdobyty, niedościgły wzór, szczyt doskonałości i perfekcji, nieosiągalny dla innych. Do szczytu Mont Blanc, do jego białej czapy nawiązywał biały czubek skuwki.

Firma rozwijała się, zdobywała rynki zagraniczne. W 1910 roku miała swoje przedstawicielstwa w Paryżu, Londynie i Barcelonie. W 1911 roku wszystkie pióra z czerwonym czubkiem skuwki nazywały się Rouge et Noir, a te z białym czubkiem skuwki – Montblanc. Kilka lat później biały czubek zmieniono na białą gwiazdę, co jest do dzisiaj znakiem rozpoznawczym i logo firmy. Jednak wielu sprzedawców wolało sprzedawać te pióra jako ich wyłączne marki i dlatego trafiały one do sklepów pod innymi nazwami, niektóre nawet nieco zmienione w kształcie. To przyczyniło się do powstania w 1913 roku firmy Excelsior Füllhalterwerke, która w całości należała do firmy Simplo, ale ukrywała jej korzenie. Dzięki temu można było sprzedawać duże ilości piór pod różnymi nazwami, takimi jak Diplomat, Reflex i Monte Rosa. Czasem te pióra były zaopatrzone w stalówki z napisem „Warranted” lub „Simplo”. Nie wszystkie też miały wygrawerowaną nazwę na korpusie. Wielu klientów firmy Simplo, jak choćby Faber-Castell, zamawiało pióra bez oznaczeń i zamieszczało własne. W ten sposób poszerzano swoją ofertę.

140 – Montblanc O-Safety, lata 20-te; 141 – Montblanc 12 1/2 Safety, 1930-34; 142 – Montblanc Reflex 2F, około 1930 roku; 143 – Montblanc 1-Size Safety, lata 20-te; 144 – Montblanc 1EF M-N Safety, 1920-29; 145 – Montblanc 2 Safety, około 1920-28; 146 – Montblanc Rouge et Noir 4M Safety, około 1919; 147 – Montblanc 2-Size 18KR Safety, włoskie, lata 20-te; 148 – Montblanc 4B Lever- Filler, około 1922-26; 149 – Montblanc 17 1/2 Button-Filler, 1930-33; 150 – Montblanc 1-Safety, włoskie, około 1939 roku.

Pierwsza wojna światowa zmieniła Europę i miała również wpływ na takie firmy jak Montblanc. Nazwa The Simplo Filler Pen Company została zmieniona na Simplo Füllfeder GmbH, a w 1916 roku na Simplo Füllfeder Gesellschaft Voss, Lausen & Dziambor. W 1921 roku zrezygnowano z nazwy Rouge et Noir w Niemczech, a w 1923 roku we Włoszech. W 1924 roku produkowane pióra podzielono na różne klasy. Te z najwyższej półki oznaczano słowem Meisterstück. Wysokość szczytu Mont Blanc – 4810 – grawerowano początkowo na skuwkach, a później na stalówkach. W 1934 roku zmieniono nazwę firmy na Montblanc Simplo GmbH. W 1936 roku firma wprowadziła tłoczkowy system napełniania z teleskopowym mechanizmem. Nadano mu nazwę Kontrollfüller. Te pióra miały również okienko atramentowe w części korpusu przylegającej do sekcji.

Na zdjęciu powyżej pióro Montblanc Meisterstück 139L. Widać na nim charakterystyczne trzy pierścienie skuwki, duże okienko atramentowe. Było to pióro tloczkowe. Produkowane prawdopodobnie pod koniec lat 30-tych i w latach 40-tych.

19 – Montblanc 1-Size 18CTR Safety, 1920-30; 20 – Montblanc 334 1/2, 1937-38; 21 – Montblanc Button-Filler, prawdopodobnie francuskie, lata 40-te; 22 – Montblanc Meisterstück 146, 1949-60; 24 – Montblanc Meisterstcük 149, 1952-60; 25 – Montblanc Meisterstück 144, późne lata 50-te; 26 – Montblanc 246G, 1953-54.

Okres drugiej wojny światowej to dla firmy Montblanc, tak jak dla większości firm, był trudnym czasem. Pierwsze lata powojenne również nie były łatwe. Dopiero rok 1948 staje się przełomowy. To wtedy pojawia się najsłynniejsze pióro tej firmy – model Meisterstück z serii 140. Są to modele 142, 144, 146. W 1952 roku do tej serii dochodzi jeszcze model 149 – największy z nich. Ten cygarowaty kształt, korpus i skuwka z czarnego plastiku, ale nie zawsze, trzy pierścienie skuwki: dwa cienkie a środkowy – gruby, tłoczkowy system napełniania, okienko atramentowe, wykręcana stalówka z logo firmy i napisem – 4810. Serię tę produkowano do 1959 roku. Modele 142, 144, 146 wycofano. Model 149 pozostawiono. Powrót do nich następuje w 1981 roku. Pojawia się seria Meisterstück Solitaire. A więc znowu ta francuska nazwa! Te pióra mają metalowe korpusy i skuwki platerowane złotem lub całkowicie wykonane ze srebra lub złota. Seria wyjątkowa, to i nazwa musi być wyjątkowa. Solitaire to po francusku samotnik, pustelnik. A więc pióro, którego nie da się porównać z żadnym innym. Takie trochę na uboczu, nie mieszające się z “plebsem”, czyli z innymi piórami. Później pojawiają się też modele plastikowe.

365 – Meisterstück Solitaire,pióro i dlugopis, lata 90-te; 366 – Meisterstück Solitaire Vermeil 146, 1994; 367 – Meisterstück Solitaire 144, srebrne, lata 90-te; 368 – Montblanc Czar Nikolai I, około 2001 roku; 369 – Montblanc Solitaire Rollerball, około 2000 roku; 379 – Montblanc Jules Verne, 2003 rok; 371 – Meisterstück Solitaire Classique Carbon Steel, około 2004 roku; 372 – Meisterstück Mozart Hawam Coral Pen, 2004.

Czy rzeczywiście pióra firmy Montblanc, a szczególnie pióro Meisterstück z serii 140, jest takim szczególnym piórem, które zasługuje na taką estymę, jaką darzy je wielu ludzi, którzy są zwykłymi użytkownikami? Było wiele piór, które nie odbiegały jakością materiałów i precyzją wykonania od piór firmy Montblanc, ale ta firma od początku budowała swoją legendę, od początku koncentrowała się na najbogatszych klientach. Ta konsekwencja i upór w działaniu opłaciły się. Legenda trwa, co nie zmienia faktu, że próby podważenia tego monopolu, monopolu na ekskluzywność nie ustają. Podjęła się tego w latach 70-tych Francine Gomez zarządzająca firmą Waterman. Podjęły się również tego firmy japońskie, które mają swoje odpowiedniki pióra Meisterstück. W przypadku firmy Pilot jest to model FK. Firma Sailor to model Profit. Najdalej poszła firma Platinum z modelem 3776. To oczywiście wysokość najsłynniejszej japońskiej góry Fuji.

Zdjęcia pochodzą z katalogów aukcyjnych Bloomsbury Auctions z 2006 i 2007 roku, z katalogu aukcyjnego Cooper Owen z 2003 roku i z katalogu aukcyjnego Christie’s z 2004 roku.

English version

Montblanc

Montblanc is the most prestigious brand in the history of the fountain pen. The company did not develop new technical mechanisms but was one of the most innovative of German pen manufacturers in the often neglected art of marketing. In this respect Simplo would be a direct challenge to aggressive American companies such as Parker. The tetelescopic mechanism was the first and only filling patent developed by Montblanc. It differs a little from piston filler used in Pelikan fountain pens. The way of moving the piston is similar to that used in safeties and the telescopic mechanism allows to suck in more ink.

The Simplo Filler Pen Company, as this company was originally called, was founded in 1908. And from this period comes the oldest Rouge et Noir pen. It was the Safety. Until the switch to the piston system in 1936, safeties, eyedroppers and button fillers were made. Lever fillers on the other hand were made mostly for export, as in Germany this type of machanism was less popular than the Safety.

The beginnings were not easy and it seemed that the company would not survive. It suffered from lack of capital, the partners changed, and some of them even had robbed it and fled to America. However, those who stayed and were in charge knew well what they wanted. They decided to make pens for the most demanding customers. The pens were made of costly materials, designed and fashioned with a great accuracy. Special stress was put on marketing, realizing that even the best product would not sell itself. The use of French may have been due to a dislike of the native language, as reflected in the highest German decoration of the time being „Pour le Merite”. It could equally have been a marketing ploy aimed at both foreign markets and the more sophisticated internal market, presumably the only ones which could afford the better models. The Rouge et Noir derived its name from its black hard rubber cap and barrel and cap topped by a red disc.. The word Montblanc on the other hand was supposed to symbolize something that was very difficult to follow, the peak of perfection.

The company was growing and heavy emphasis was placed on the export markets. By 1910 offices had been opened in Paris, London and Barcelona. In 1911 all the fountain pens with the red top of the cap kept the name Rouge et Noir and those with the white top of the cap had the name Montblanc. A few years later, the plain white top was changed to a white star, which is still the hallmark and logo of the company.

The Simplo Filler Pen Co decided to market the Montblanc name as a brand product early in the company’s history. However, many retailers wanted to carry their own exclusive brand rather than promote the Simplo, Rouge et Noir and Montblanc models and so Simplo pens often reached the customers disguised as a shop brand with a slightly different name or appearance during the firm’s first decade or so of manufacture.

The establishment of Excelsoir Füllhalterwerke in 1913 as a wholy owned subsidiary of Simplo concealed from the public the direct link between Montblanc and these „own” brands, enabling the supply of a large number of Simplo products under numerous different names including Diplomat, Reflex and Monte Rosa. Pens were offered with both Warranted and Simplo nibs, but not all carried barrel imprints as many of Simplo customers, including Faber-Castell, purchased pens with no name, added their own brand name and used them to supplement their own product range.

140 – Montblanc O-Safety, 1920s; 141 – Montblanc 12 1/2 Safety, 1930-34; 142 – Montblanc Reflex 2F, ca. 1930; 143 – Montblanc 1-Size Safety, 1920s; 144 – Montblanc 1EF M-N Safety, 1920-29; 145 – Montblanc 2 Safety, ca. 1920-28; 146 – Montblanc Rouge et Noir 4M Safety, circa 1919; 147 – Montblanc 2-Size 18KR Safety, Italian, 20’s; 148 – Montblanc 4B Lever-Filler, circa 1922-26; 149 – Montblanc 17 1/2 Button-Filler, 1930-33; 150 – Montblanc 1-Safety, Italian, ca. 1939.

The First World War changed Europe and also affected companies such as Montblanc. The Simplo Filler Pen Company name was changed to Simplo Füllfeder GmbH and in 1916 to Simplo Füllfeder Gesellschaft Voss, Lausen & Dziambor. The trade name Rouge et Noir was dropped in Germany in 1921 and in1923 in Italy. In 1924 the range of pens was graded into different classes, the top of the line being called Meisterstück. The height of Mont Blanc in metres – 4810 – was engraved on the cap and later on the nibs as well. In 1934, the company’s name was changed to Montblanc Simplo GmbH. In 1936 the company introduced a piston filling system with a telescopic mechanism, called Kontrollfüller, to achive greater ink capacity. These pens featured a long ink window with black lines painted inside.

Pictured above is the Montblanc Meisterstück pen 139L. You can see characteristic three rings of the cap and a long ink window. It was a piston filler. The pen manufactured probably in the late 30’s and in the 40’s.

19 – Montblanc 1-Size 18CTR Safety, 1920-30; 20 – Montblanc 334 1/2, 1937-38; 21 – Montblanc Button-Filler, probably French, 1940s; 22 – Montblanc Meisterstück 146, 1949-60; 24 – Montblanc Meisterstcük 149, 1952-60; 25 – Montblanc Meisterstück 144, late 1950s; 26 – Montblanc 246G, 1953-54.

The post-war period remained unfavorable for pen production. The situation altered with the currency reform of June 1948 and the introduction of the DeutschMark. At the time the most famous pens of the company appears. The Meisterstück 140 series comprised three models (Nos 142, 144, 146). In 1952 the large Masterpiece pen No. 149 was introduced. It had an improved piston mechanism. These streamlined pens featured three rings at the cap mouth: two thin and one thick in the middle, piston filling system, ink window, screw-in nib with the company logo and the inscription – 4810. This series was produced until 1959. Models 142, 144, 146 were withdrawn. Model 149 was left. At the beginning of the 1980s there was a revival of 144 and 146 models. The Meisterstück Solitaire series appears. And again the French name! These pens had metal barrels and caps gold plated or solid silver or solid gold. The special series so its name must be unique. Solitaire means in french a loner, a hermit. Such a pen can not be compared to any other. And one would like to hum: Nothing compares to… it.

365 – Meisterstück Solitaire, fountain pen and ballpoint pen, 90s; 366 – Meisterstück Solitaire Vermeil 146, 1994; 367 – Meisterstück Solitaire 144, silver, 90s; 368 – Montblanc Czar Nikolai I, circa 2001; 369 – Montblanc Solitaire Rollerball, circa 2000; 379 – Montblanc Jules Verne, 2003; 371 – Meisterstück Solitaire Classique Carbon Steel, circa 2004; 372 – Meisterstück Mozart Hawam Coral Pen, 2004.

Are the Montblanc pens really such exceptional? Many fountain pen users pay tribute to them and are proud of having them. There were many pens that matched them in craftsmanship but this company has been building its legend from the very beginning. From the very beginning it focused on the most demanding, most sophisticated and finally the richest customers. This consistency and persistence in action paid off. The legend continues, which does not change the fact that attempts to undermine this monopoly, monopoly on exclusiveness do not cease. The challenge was taken up in the 1970s by Francine Gomez managing at the time the Waterman company. Japanese companies make copies of the Meisterstück pen. Pilot produces the FK model. Sailor – the Profit model. Platinum makes the 3776 model. This is the hight of the Fuji mountain and is engraved on the nib of this fountain pen.

The photos come from Bloomsbury Auctions auction catalogs from 2006 and 2007, from the Cooper Owen auction catalog from 2003 and from the Christie’s auction catalog from 2004. Some excerpts of this text come from Andreas’ Lambrou book Fountain Pens of the World and one excerpt comes from Jens’ Rösler book The Montblanc Diary and Collector’s Guide.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s