Montblanc

Montblanc to najbardziej prestiżowa marka w historii pióra wiecznego. Nie jest to firma, którą cechowała szczególna innowacyjność. Ma na swoim koncie tylko jeden patent. Dotyczy on tłoczkowego systemu napełniania z mechanizmem teleskopowym. Różni się on trochę od tego używanego w piórach Pelikana. Wykorzystuje rozwiązanie z pióra bezpiecznego, a mechanizm teleskopowy umożliwia zasysanie większej ilości atramentu.

The Simplo Filler Pen Company, bo tak się początkowo nazywała ta firma, powstała w 1908 roku. I z tego okresu pochodzi najstarsze pióro Rouge et Noir. Było to pióro bezpieczne. Do czasu przestawienia się na system tłoczkowy w 1936 roku produkowano pióra bezpieczne (safety), zakraplaczowe (eyedropper), dźwigienkowe (lever filler) – przeważnie na eksport oraz przyciskowe (button filler).

Początki nie były łatwe i nic nie wskazywało na to, że firma przetrwa. Były kłopoty z kapitałem, wspólnicy zmieniali się, a niektórzy nawet okradali ją i uciekali do Ameryki. Jednak ci, którzy zostali i mieli decydujący wpływ, dobrze wiedzieli czego chcieli. Postawiono na produkcję dla klienta z najwyższej półki, najbardziej wymagającego. Pióra były wykonywane z najlepszych materiałów i z niezwykłą precyzją oraz dbałością o detale. Nie mniejszą wagę przywiązywano do marketingu, zdając sobie z tego sprawę, że nawet najlepszy produkt sam się nie sprzeda. Nie przypadkiem wybrano francuskie nazwy Rouge et Noir i Montblanc. Ten okres, a więc około 1908 roku, to był czas, gdy niemiecka elita z pogardą odnosiła się do swego rodzimego języka. Nawet najważniejsze ówczesne niemieckie odznaczenie „Pour le Merite” (W Uznaniu Zasług) było po francusku. Pióro Rouge et Noir nazwano tak, bo miało czarny ebonitowy korpus i skuwkę. Jedynie jej czubek był czerwony. Z kolei słowo Montblanc miało symbolizować niezdobyty, niedościgły wzór, szczyt doskonałości i perfekcji, nieosiągalny dla innych. Do szczytu Mont Blanc, do jego białej czapy nawiązywał biały czubek skuwki.

Firma rozwijała się, zdobywała rynki zagraniczne. W 1910 roku miała swoje przedstawicielstwa w Paryżu, Londynie i Barcelonie. W 1911 roku wszystkie pióra z czerwonym czubkiem skuwki nazywały się Rouge et Noir, a te z białym czubkiem skuwki – Montblanc. Kilka lat później biały czubek zmieniono na białą gwiazdę, co jest do dzisiaj znakiem rozpoznawczym i logo firmy. Jednak wielu sprzedawców wolało sprzedawać te pióra jako ich wyłączne marki i dlatego trafiały one do sklepów pod innymi nazwami, niektóre nawet nieco zmienione w kształcie. To przyczyniło się do powstania w 1913 roku firmy Excelsior Füllhalterwerke, która w całości należała do firmy Simplo, ale ukrywała jej korzenie. Dzięki temu można było sprzedawać duże ilości piór pod różnymi nazwami, takimi jak Diplomat, Reflex i Monte Rosa. Czasem te pióra były zaopatrzone w stalówki z napisem „Warranted” lub „Simplo”. Nie wszystkie też miały wygrawerowaną nazwę na korpusie. Wielu klientów firmy Simplo, jak choćby Faber-Castell, zamawiało pióra bez oznaczeń i zamieszczało własne. W ten sposób poszerzano swoją ofertę.

140 – Montblanc O-Safety, lata 20-te; 141 – Montblanc 12 1/2 Safety, 1930-34; 142 – Montblanc Reflex 2F, około 1930 roku; 143 – Montblanc 1-Size Safety, lata 20-te; 144 – Montblanc 1EF M-N Safety, 1920-29; 145 – Montblanc 2 Safety, około 1920-28; 146 – Montblanc Rouge et Noir 4M Safety, około 1919; 147 – Montblanc 2-Size 18KR Safety, włoskie, lata 20-te; 148 – Montblanc 4B Lever- Filler, około 1922-26; 149 – Montblanc 17 1/2 Button-Filler, 1930-33; 150 – Montblanc 1-Safety, włoskie, około 1939 roku.

Pierwsza wojna światowa zmieniła Europę i miała również wpływ na takie firmy jak Montblanc. Nazwa The Simplo Filler Pen Company została zmieniona na Simplo Füllfeder GmbH, a w 1916 roku na Simplo Füllfeder Gesellschaft Voss, Lausen & Dziambor. W 1921 roku zrezygnowano z nazwy Rouge et Noir w Niemczech, a w 1923 roku we Włoszech. W 1924 roku produkowane pióra podzielono na różne klasy. Te z najwyższej półki oznaczano słowem Meisterstück. Wysokość szczytu Mont Blanc – 4810 – grawerowano początkowo na skuwkach, a później na stalówkach. W 1934 roku zmieniono nazwę firmy na Montblanc Simplo GmbH. W 1936 roku firma wprowadziła tłoczkowy system napełniania z teleskopowym mechanizmem. Nadano mu nazwę Kontrollfüller. Te pióra miały również okienko atramentowe w części korpusu przylegającej do sekcji.

Na zdjęciu powyżej pióro Montblanc Meisterstück 139L. Widać na nim charakterystyczne trzy pierścienie skuwki, duże okienko atramentowe. Było to pióro tloczkowe. Produkowane prawdopodobnie pod koniec lat 30-tych i w latach 40-tych.

19 – Montblanc 1-Size 18CTR Safety, 1920-30; 20 – Montblanc 334 1/2, 1937-38; 21 – Montblanc Button-Filler, prawdopodobnie francuskie, lata 40-te; 22 – Montblanc Meisterstück 146, 1949-60; 24 – Montblanc Meisterstcük 149, 1952-60; 25 – Montblanc Meisterstück 144, późne lata 50-te; 26 – Montblanc 246G, 1953-54.

Okres drugiej wojny światowej to dla firmy Montblanc, tak jak dla większości firm, był trudnym czasem. Pierwsze lata powojenne również nie były łatwe. Dopiero rok 1948 staje się przełomowy. To wtedy pojawia się najsłynniejsze pióro tej firmy – model Meisterstück z serii 140. Są to modele 142, 144, 146. W 1952 roku do tej serii dochodzi jeszcze model 149 – największy z nich. Ten cygarowaty kształt, korpus i skuwka z czarnego plastiku, ale nie zawsze, trzy pierścienie skuwki: dwa cienkie a środkowy – gruby, tłoczkowy system napełniania, okienko atramentowe, wykręcana stalówka z logo firmy i napisem – 4810. Serię tę produkowano do 1959 roku. Modele 142, 144, 146 wycofano. Model 149 pozostawiono. Powrót do nich następuje w 1981 roku. Pojawia się seria Meisterstück Solitaire. A więc znowu ta francuska nazwa! Te pióra mają metalowe korpusy i skuwki platerowane złotem lub całkowicie wykonane ze srebra lub złota. Seria wyjątkowa, to i nazwa musi być wyjątkowa. Solitaire to po francusku samotnik, pustelnik. A więc pióro, którego nie da się porównać z żadnym innym. Takie trochę na uboczu, nie mieszające się z “plebsem”, czyli z innymi piórami. Później pojawiają się też modele plastikowe.

365 – Meisterstück Solitaire,pióro i dlugopis, lata 90-te; 366 – Meisterstück Solitaire Vermeil 146, 1994; 367 – Meisterstück Solitaire 144, srebrne, lata 90-te; 368 – Montblanc Czar Nikolai I, około 2001 roku; 369 – Montblanc Solitaire Rollerball, około 2000 roku; 379 – Montblanc Jules Verne, 2003 rok; 371 – Meisterstück Solitaire Classique Carbon Steel, około 2004 roku; 372 – Meisterstück Mozart Hawam Coral Pen, 2004.

Czy rzeczywiście pióra firmy Montblanc, a szczególnie pióro Meisterstück z serii 140, jest takim szczególnym piórem, które zasługuje na taką estymę, jaką darzy je wielu ludzi, którzy są zwykłymi użytkownikami? Było wiele piór, które nie odbiegały jakością materiałów i precyzją wykonania od piór firmy Montblanc, ale ta firma od początku budowała swoją legendę, od początku koncentrowała się na najbogatszych klientach. Ta konsekwencja i upór w działaniu opłaciły się. Legenda trwa, co nie zmienia faktu, że próby podważenia tego monopolu, monopolu na ekskluzywność nie ustają. Podjęła się tego w latach 70-tych Francine Gomez zarządzająca firmą Waterman. Podjęły się również tego firmy japońskie, które mają swoje odpowiedniki pióra Meisterstück. W przypadku firmy Pilot jest to model FK. Firma Sailor to model Profit. Najdalej poszła firma Platinum z modelem 3776. To oczywiście wysokość najsłynniejszej japońskiej góry Fuji.

Zdjęcia pochodzą z katalogów aukcyjnych Bloomsbury Auctions z 2006 i 2007 roku, z katalogu aukcyjnego Cooper Owen z 2003 roku i z katalogu aukcyjnego Christie’s z 2004 roku.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s